Λευκή Τρύπα | Η «ξεχασμένη» πρόβλεψη του Einstein

To 2015 ανιχνεύθηκαν για πρώτη φορά βαρυτικά κύματα, κάτι που επαλήθευσε την πεποίθηση του Άλμπερτ Αϊνστάιν πως η σύγκρουση ουράνιων σωμάτων μεγάλης μάζας δημιουργεί κυματισμούς στον ίδιο τον χωροχρόνο.

Παράλληλα, ο Γερμανός φυσικός πίστευε πως όσο η μάζα ενός τέτοιου σώματος μεγαλώνει, η βαρυτική δύναμη γίνεται όλο και πιο ισχυρή, παραμορφώνοντας τον χώρο γύρω της και οδηγώντας τελικά στο φαινόμενο της βαρυτικής κατάρρευσης που αφήνει πίσω του ένα μοναδικό σημείο (μοναδικότητα), στο οποίο ύλη και ενέργεια καταρρέουν, σχηματίζοντας μια μαύρη τρύπα. Η επιστημονική κοινότητα ήταν σίγουρη εδώ και χρόνια (μέσω έμμεσων παρατηρήσεων) για την ορθότητα της πρόβλεψης, ωστόσο η πρόσφατη -πρώτη- φωτογραφία μαύρης τρύπας ήρθε να επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές.

Tι άλλο μένει να επιβεβαιωθεί από τα σκονισμένα κιτάπια του Αϊνστάιν; Η λεγόμενη Λευκή Τρύπα. Κι αν αυτό συμβεί, τότε κάποια από τα ανεξήγητα μυστήρια του Σύμπαντος θα έχουν βρει ικανοποιητικές απαντήσεις.

Η λευκή τρύπα αποτελεί στην ουσία το αντίθετο της μαύρης. Η ιδιαίτερη φύση της μαύρης τρύπας, όπου ύλη άπειρης πυκνότητας καταλήγει να καταρρέει σε ένα σημείο, δημιούργησε ένα σημαντικό μαθηματικό πρόβλημα, το οποίο για να λυθεί, επιστρατεύθηκε η έννοια της σκουληκότρυπας, του μονοπατιού δηλαδή που θα πρέπει κάπου να οδηγεί.

Αυτό το «κάπου» λοιπόν είναι η λευκή τρύπα, η άλλη μεριά της μαύρης. Μια υποθετική περιοχή του χωροχρόνου όπου τίποτα δεν μπορεί να εισέλθει, πάρα μόνο να διαφύγει, αντίθετα με την μαύρη τρύπα όπου οποιοδήποτε αντικείμενο πλησιάσει, εισέρχεται χωρίς καμία δυνατότητα διαφυγής.

Όπως είναι (μάλλον) φυσικό, λευκή τρύπα δεν έχει μέχρι στιγμής καταγραφεί (όπως ούτε και σκουληκότρυπα) και δεν υπάρχει καμία απτή απόδειξη για την ύπαρξή της. Υπάρχει μόνο στις θεωρητικές αναζητήσεις των επιστημόνων, κάποιοι από τους οποίους πιστεύουν πως κάθε φορά που γεννιέται μια μαύρη τρύπα, στην άλλη άκρη της δημιουργείται μια λευκή και μάλιστα ένα νέο σύμπαν ξεπηδά.

Σε μια παραλλαγή της θεωρίας, το 2014 οι Hal Haggard και Carlo Rovelli επικαλούμενοι την κβαντική θεωρία, αμφισβήτησαν τη δυνατότητα κατάρρευσης σε ένα μοναδικό σημείο άπειρης πυκνότητας και υποστήριξαν πως λίγο πριν φτάσουμε σε αυτό το σημείο, η μαύρη τρύπα μετασχηματίζεται σε λευκή. Με λίγα λόγια, υποστήριξαν πως το φαινόμενο «μαύρη τρύπα» είναι απλώς μια προσωρινή κατάσταση, πριν αυτή «εκραγεί» σε λευκή.

Αν όμως κάτι τέτοιο συμβαίνει, γιατί δεν το έχουμε παρατηρήσει ποτέ; Η απάντηση είναι πως παρόλο που η διαδικασία μετασχηματισμού θα ολοκληρωνόταν σε ελάχιστο χρόνο, οι βαρυτικές δυνάμεις που αναπτύσσονται είναι τόσο μεγάλες που διαστέλλουν τον χρόνο σε τέτοιο βαθμό, ώστε να χρειάζονται δισεκατομμύρια χρόνια για τον παρατηρητή να αντιληφθεί τη μετάβαση. Και με βάση την (σχετικά) μικρή ηλικία του Σύμπαντος (μόνο 13,8 δις χρόνια) και το μεγάλο μέγεθος των μαύρων τρυπών, ίσως να μην έχει έρθει η ώρα ακόμα για κάτι τέτοιο.

Πάντως, η ύπαρξη λευκών τρυπών θα έλυνε και ένα κεφαλαιώδες πρόβλημα της φυσικής, το «παράδοξο της πληροφορίας». Η κβαντική φυσική δέχεται πως καμία πληροφορία δεν μπορεί να καταστραφεί, όμως τι γίνεται όταν μία πληροφορία εισέλθει σε μια μαύρη τρύπα; Σύμφωνα με τη Σχετικότητα, η μαύρη τρύπα καταστρέφει τα πάντα και τίποτα δεν μπορεί να ανακτηθεί.

Ο Στίβεν Χόκινγκ προσπάθησε να λύσει το γρίφο, υποστηρίζοντας πως οι μαύρες τρύπες εκπέμπουν φωτόνια (ακτινοβολία Χόκινγκ), τα οποία επιστρέφουν την πληροφορία σε τέτοια όμως μορφή που όπως και ο ίδιος έλεγε «τελικά έχει όντως χαθεί».

Αν λοιπόν υπάρχουν λευκές τρύπες, τότε θα μπορούσε κανείς να υποθέσει πως η πληροφορία απλώς μεταφέρεται (μέσω της σκουληκότρυπας) στην άλλη πλευρά.

 

Πηγή Curiosity

 

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*