Τάξη και ασφάλεια

Ο συντηρητικός Μπολσονάρο. Ο πρόεδρος που εκλέχθηκε ως υπερ-πατριώτης και πόνταρε στο τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια. Ο άνθρωπος που υποσχέθηκε ασφάλεια και προκοπή. Τώρα που τα χώματα της πατρίδας του έχουν καλυφθεί με στάχτες μοιάζει γυμνός και οι εκτός τόπου και χρόνου δηλώσεις του επιβεβαιώνουν το παμπάλαιο στην πολιτική ρητό: πατριωτισμός, το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων.

Αρχικά, κατηγόρησε τις ΜΚΟ πως βάζουν τις φωτιές, χωρίς να έχει μάλιστα κανένα στοιχείο. «Δεν το επιβεβαιώνω» είπε. Δεν επιβεβαιώνει δηλαδή, αυτό που ο ίδιος ισχυρίστηκε. Στη συνέχεια, και με τη φωτιά να μαίνεται για μέρες έχοντας καταστρέψει τεράστιες δασικές εκτάσεις, είπε πως δεν υπάρχουν πόροι για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση. Έστω και αργά, έστω και στο σημείο του «να σωθεί οτιδήποτε κι αν σώζεται», δηλώνει ανήμπορος με έναν εντελώς άκομψο τρόπο: Δεν υπάρχουν λεφτά.

Κάποια στιγμή ήταν αναμενόμενο πως ολόκληρος ο πλανήτης θα έστρεφε την προσοχή του εκεί. Κάθε επίπτωση στον Αμαζόνιο έχει, όπως είναι φυσικό, παγκόσμιο αντίκτυπο. Πρόκειται εξάλλου για το δάσος που ανακουφίζει περισσότερο από κάθε άλλο τη Γη. Αναπνέουμε Αμαζόνιο σε ποσοστό 20% και εκεί βασίζουμε πολλές από τις (όποιες) ελπίδες μας για αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης. Όταν ο Μακρόν δήλωσε το προφανές -«καίγεται το σπίτι μας»-, ο Μπολσονάρο τον κατηγόρησε για «αποικιοκρατική νοοτροπία» και πως «εργαλειοποιεί ένα εσωτερικό ζήτημα της Βραζιλίας και των άλλων χωρών όπου εκτείνεται ο Αμαζόνιος». Παράλληλα, ζήτησε σεβασμό και διάλογο μόνο με αντικειμενικά γεγονότα.

Πάμε στα γεγονότα λοιπόν

 

«Οι φωτιές από φυσικά αίτια είναι σχετικά σπάνιες στον Αμαζόνιο. Οπότε όλες, ή σχεδόν όλες οι φωτιές που βλέπουμε αρχίζουν από ανθρώπους»

Μικαέλα Βάισε, του Global Forest Watch, στους Times

 

Έχουμε αναφέρει πως οι πολιτικές Μπολσονάρο ευνόησαν την καταστροφή. Σύμφωνα με τα διεθνή μέσα, οι φωτιές που αυτή τη στιγμή καταστρέφουν τον Αμαζόνιο, έχουν μπει από ανθρώπινο χέρι με σκοπό το κέρδος μέσω της αγροκαλλιέργειας και της κτηνοτροφίας. Κι αν υπάρχει κάτι πιο εξοργιστικό από την κοντόφθαλμη νοοτροπία αγροκαλλιεργητών και κτηνοτρόφων, αυτό είναι η τραγική ειρωνεία πως υπάρχει και καλύτερος τρόπος.

Οι μηχανισμοί είναι ήδη γνωστοί. Μέσω της διπλής καλλιέργειας, της σωστής διαχείρισης των βοσκοτόπων και άλλων τεχνικών μπορούν να επιτευχθούν τα ίδια (ίσως και καλύτερα) αποτελέσματα, χωρίς να κατασπαταλούνται φυσικοί πόροι και εξασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο την βιωσιμότητα του όλου συστήματος. (Πηγή Intensification in Agriculture-Forest Frontiers: Land Use Responses to Development and Conservation Policies in Brazil)

 

«Οι άνευ προηγουμένου πυρκαγιές που καταστρέφουν τον Αμαζόνιο είναι μια διεθνής τραγωδία και μια επικίνδυνη συμβολή στο κλιματικό χάος. Η καταστροφή συνδέεται ευθέως με την αντιπεριβαλλοντική ρητορική του προέδρου Μπολσονάρο, ο οποίος εσφαλμένα υποδεικνύει τα μέτρα προστασίας του δάσους και τα ανθρώπινα δικαιώματα ως εμπόδια στην οικονομική ανάπτυξη της Βραζιλίας. Αγρότες και ιδιοκτήτες ράντσων εκλαμβάνουν το μήνυμα του προέδρου ως άδεια να διαπράξουν εμπρησμό ατιμώρητα, προκειμένου να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους στο δάσος»

Κρίστιαν Πουαριέ, διευθυντής του προγράμματος Amazon Watch

 

Χθες, ο Βραζιλιάνος πρόεδρος θυμήθηκε τον στρατό. Από το «δεν υπάρχουν πόροι» στο «θα κατεβάσω τον στρατό», τη στιγμή που η φωτιά καίει για περισσότερες από 20 μέρες. Άγνωστο αν οι υποστηρικτές του ανατρίχιασαν με την αποφασιστικότητα και την πυγμή του Μπολσονάρο, στον υπόλοιπο κόσμο πάντως μοιάζει με κίνηση απελπισίας. Κίνηση όχι ενός απελπισμένου να σώσει το τροπικό δάσος, αλλά ενός φοβισμένου να σώσει τον ποπό του.

Κι αυτό γιατί, λίγο πριν θυμηθεί τον στρατό ο μέχρι πρότινος πανίσχυρος και αλαζονικός Μπολσονάρο, είδε τη δημοφιλία του να κατρακυλά από το 55%, με το οποίο εκλέχθηκε, στο 30% (μικρότερο από κάθε άλλο προκάτοχό του στο ίδιο διάστημα) και το κυριότερο: είδε μια σειρά από έγγραφα να διαρρέουν και να βάζουν «φωτιά» που ο ίδιος λογικά θα θεωρεί μεγαλύτερη από αυτή στο δάσος.

Σύμφωνα με το openDemocracy λοιπόν (που -sic- χρηματοδοτείται από τον Σόρος), υπάρχουν έγγραφα (τα οποία και παρουσιάζει), που αποδεικνύουν τον βαθμό εμπλοκής του προέδρου. Σε αυτά φαίνονται οι τακτικές και οι στοχεύσεις της κυβέρνησης Μπολσονάρο στον Αμαζόνιο με απώτερο σκοπό να μπλοκάρει το σχέδιο «Τριπλό Α», ένα σχέδιο περιβαλλοντικής σωτηρίας της ευρύτερης περιοχής που παίρνει το όνομά του από το τρίγωνο Άνδεις- Αμαζόνιος- Ατλαντικός, η έμπνευση του οποίου ανήκει στους ιθαγενείς πληθυσμούς 8 χωρών που περιβάλλουν το τροπικό δάσος (Βραζιλία, Βενεζουέλα, Κολομβία, Περού, Βολιβία, Εκουαδόρ, Σουρινάμ και Γαλλική Γουιάνα).

Η Βραζιλία πάνω από όλα

Από τα έγγραφα προκύπτει πως η κυβέρνηση Μπολσονάρο επενδύει πολλά στην ρητορική και συγκεκριμένα προωθεί την ρητορική μίσους, προκειμένου να απομονώσει τις μειονότητες που ζουν στο δάσος και να τις καταστήσει εύκολο στόχο. Ταυτόχρονα, προτείνεται η τάση να ενοχοποιηθούν για όλα οι ΜΚΟ (σας θυμίζει κάτι;) και να παρουσιαστούν οι προσπάθειες για σωτηρία του Αμαζονίου ως κομμάτι των σχεδίων της παγκοσμιοποίησης.

Σύμφωνα με το «αφήγημα», η βραζιλιάνικη κυβέρνηση είναι αυτή που λειτουργεί με βάση τον ρεαλισμό και το συμφέρον της χώρας, δεχόμενη αφόρητες πιέσεις από τους «παγκοσμιοποιητές», οι οποίοι ανακατεύονται στα εσωτερικά της και παρακινούν τους ιθαγενείς να ορθώσουν εμπόδια με πρόσχημα την περιβαλλοντική ευαισθησία.

Ως εκ τούτου, μειώνεται η εθνική κυριαρχία της Βραζιλίας και η κυβέρνηση δεν μπορεί να υλοποιήσει τα σχέδιά της, που είναι για το καλό της χώρας και την θέτουν «πάνω απ’ όλα». Βασική στόχευση (σύμφωνα πάντα με τα έγγραφα) είναι να αναθεωρηθούν  έννοιες όπως ο ιθαγενισμός ή ο περιβαλλοντισμός και να ιδωθούν μέσα από ένα εντελώς νέο ιδεολογικό πρίσμα: αυτό του φιλελευθερισμού και του συντηρητισμού.

Η μάχη του Αμαζονίου δίνεται σε όλο τον πλανήτη

Αυτή η οργουελική διαστρέβλωση λέξεων και γεγονότων δεν είναι πρωτοφανής, όπως δεν είναι πρωτοφανές συνολικά το φαινόμενο Μπολσονάρο. Εξάλλου, ο βραζιλιάνος πρόεδρος ονομάστηκε «Τραμπ των τροπικών» λόγω  εμφανών ιδεολογικών ομοιοτήτων.

Άρνηση της κλιματικής αλλαγής και γενικά της επιστήμης, αναθεώρηση και αποδόμηση της Ιστορίας, ρητορική μίσους, επίθεση ενάντια στις μειονότητες, δαιμονοποίηση των ΜΚΟ και όσων αντιδρούν, επίκληση στην πατρίδα, την θρησκεία και την οικογένεια, υποσχέσεις για ανάπτυξη και περισσότερες δουλειές, γενικόλογες κατηγορίες εναντίον μιας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων και επιστροφή σε υποτιθέμενες ρίζες και ένδοξα(;) παρελθόντα είναι οι κοινοί άξονες ενός πλέγματος που τελικά δεν αφορά μόνο τους υποστηρικτές των Τραμπ και Μπολσονάρο, αλλά απλώνεται σε ολόκληρο τον πλανήτη. Το συναντάμε έντονα και στην Ελλάδα.

Τελευταία γραμμή άμυνας

Πιθανώς, όλα αυτά συμβαίνουν γιατί ο πλανήτης βρίσκεται σε ένα πραγματικά κρίσιμο σταυροδρόμι. Το περιβάλλον βρίσκεται σε τόσο δεινή θέση που μόνο ριζικές λύσεις μπορούν να είναι βιώσιμες. Αυτό σημαίνει πως μεγάλα οικονομικά λόμπι κινδυνεύουν να χάσουν προνόμια που έχτιζαν για αιώνες.

Είναι χαρακτηριστικό πως ακόμα και υπερεθνικοί οργανισμοί που στο παρελθόν στήριζαν το «οικοδόμημα», πλέον μιλάνε ανοιχτά για μοντέλο που καταρρέει, ενώ σε όλες τις συζητήσεις για την σωτηρία του πλανήτη γίνεται σαφές πως δεν αρκεί μόνο η περιβαλλοντική δράση, αλλά πρέπει να υπάρξει και μια μεγάλου μεγέθους κοινωνικοπολιτική αλλαγή που στον πυρήνα της θα έχει την αποανάπτυξη και την καταπολέμηση των οικονομικών ανισοτήτων. Διαφορετικά, οποιαδήποτε δράση θα είναι εκ των προτέρων καταδικασμένη σε αποτυχία.

Η άνοδος του νεοσυντηρητισμού μοιάζει με την τελευταία ελπίδα των ελίτ απέναντι στην πραγματικότητα.

Είναι εξάλλου τέτοια η φύση των συντηρητικών αντανακλαστικών που προσφέρονται για χειραγώγηση, διαστρέβλωση και άρνηση της αλήθειας. Ο φόβος του «άλλου», ο φόβος γενικά, η μισαλλοδοξία, η ευθυνοφοβία και η πειθάρχηση σε έναν ισχυρό ηγέτη που θα μας κάνει «μεγάλους ξανά» είναι ο ασφαλέστερος δρόμος για την εξαπάτηση.

Και είναι τουλάχιστον τραγελαφική η συνειδητοποίηση του τι κατάφεραν όλοι αυτοί οι φανατικοί πατριώτες που συσπειρώθηκαν γύρω από προσωπικότητες σαν τους Μπολσονάρο και Τραμπ. Ο μεν πρώτος καταστρέφει περιβαλλοντικά τη χώρα του (και τις ίδιες τις αγροκαλλιέργειες, αφού μια από τις συνέπειες της φωτιάς στον Αμαζόνιο αναμένεται να είναι η ξηρασία / Πηγή Scale dependence of the simulated impact of Amazonian deforestation on regional climate), ο δε δεύτερος βρίσκεται εδώ και μήνες στο στόχαστρο εχθρών, φίλων και ολόκληρου του βαθέως κράτους των ΗΠΑ με την διαρκή απειλή της καθαίρεσης και με την καθόλου πατριωτική ένδειξη «φίλος των Ρώσων».

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*